Dé organisatie voor ouderen en mensen met een verstandelijke beperking in Oost-Nederland
header afbeelding

Marielle Boers

Mariëlle Boers is getrouwd met Jerrie en samen hebben ze 2 kinderen. Toen Mick - de jongste - ongeveer 1,5 jaar was, bekroop Mariëlle het gevoel dat er iets met hem was. Maar ze kon er de vinger niet opleggen. Haar moederinstinct zorgde uiteindelijk toch voor de juiste acties.

Mariëlle vond de omgang met Mick best ingewikkeld. Was hij een lastige baby? Lag het aan haar verwachtingen, of was er toch iets anders aan de hand? De huisarts en consultatiearts zagen dat Mick inderdaad wat laat was met lopen en praten, maar wilden nog even afwachten.

Moederinstinct

“Mijn moederinstinct bleek te kloppen”, zegt Mariëlle “en ben ik blij dat ik naar m’n gevoel luisterde. Hoewel ik natuurlijk liever ongelijk had gehad.” Mariëlle besprak haar zorgen met de kinderfysiotherapeut en zij beaamde dat Mick enkele symptomen had die los van elkaar niet zorgelijk hoefden te zijn, maar bij elkaar opgeteld wél. Het wegkijken, het niet reageren, de aanhoudende driftbuien, het late lopen en praten. Uiteindelijk kwamen ze toch ‘in de molen’ en na veel testen en onderzoeken bleek Mick een autistische aandoening en een ontwikkelingsachterstand van ongeveer een jaar te hebben. Mariëlle: “Op dat moment viel er veel op zijn plaats: we begrepen elkaar niet. Hij ons niet, en wij hem niet, met als gevolg driftbuien en frustraties van beide kanten.”

Goede balans

“We hadden 2 dagen per week oppas voor Mick, maar op advies van de gedragskundige oriënteerden we ons op gespecialiseerde opvang. En kwamen al snel terecht bij De Elzenhoek’’, herinnert Mariëlle zich. ”We zagen op de website hoeveel behandelmethoden er werden geboden en dat gaf ons hoop. Hier zouden ze Mick wél begrijpen en kunnen helpen met zijn ontwikkeling.’’ Mariëlle was op dat moment hoogzwanger van Fabiënne en dat viel haar best zwaar. Ook daarom was het fijn dat het gezin hulp kreeg. Mariëlle: “Natuurlijk was het heus wel even moeilijk om hem te laten gaan, maar het alternatief vond ik nog veel erger. Op de peuterspeelzaal of reguliere basisschool had hij geen kans gehad. Alleen het beeld al: zo’n hele grote groep gillende peuters en onze Mick die er radeloos aan de kant bij stond te fladderen… Nee, dan is De Elzenhoek met de kleine groepjes en intensieve begeleiding een veel betere plek. Mick kan niet te veel prikkels hebben, maar wil wél worden geprikkeld. Die balans weten ze in Ommen goed te vinden.”

Daar ben ik weer

’Na de eerste maanden in een observatiegroep, stroomde Mick snel door naar de rode, oranje, blauwe en uiteindelijk de school-voorbereidende Stergroep. Mariëlle zag dat het goed ging: “Je zou denken dat al die veranderingen hem onrustig zouden maken, maar niets is minder waar. Toen hij voor de eerste keer naar de Stergroep ging, kwam hij binnen, gooide z’n armen in de lucht en riep triomfantelijk: ‘Daar ben ik weer!’ En hij blijft ons verbazen’’, zegt Mariëlle. “Zo bleef hij ooit een hele middag spelen bij een jongetje dat hij kende uit de groep. Voor andere kinderen is dat misschien heel gewoon, maar voor Mick is het een grote stap vooruit. Ook thuis merken we dat hij steeds leert om nieuwe dingen te proberen en samen te spelen. Hij leerde zijn eigen boterham smeren, gaat zelf naar de wc en snapt het principe van ‘om de beurt’ en omruilen. Dat zien we ook in hoe hij met Fabiënne omgaat en met buurtkinderen.”

Warm bad

Mick gaat sinds januari naar SBO De Sleutel in Vroomshoop. ‘’Het gaat op school fantastisch en hij is daar heel erg op zijn plek’’, stelt Mariëlle tevreden vast. “De ontwikkelingen blijven ook maar komen; soms kunnen wij het niet eens bijbenen’’, lacht ze. “Het zijn allemaal dingen die voor anderen gewoon zijn, zoals een ijsje eten of sandalen dragen, maar voor ons zijn het echt mijlpalen. Mick heeft altijd wat meer zorg en begeleiding nodig dan Fabiënne, maar we weten ook dat we er als ouders niet alleen voor staan. We ervoeren de begeleiding en adviezen van De Elzenhoek als een warm bad en dat geldt ook voor de ambulante begeleiding die we thuis krijgen. Er zijn altijd mensen om op terug te vallen, die meedenken en advies geven of waar we gewoon ons ei kwijt kunnen. En dat maakt dat we de toekomst met vertrouwen tegemoet zien.’’

Bellen Mailen